Wiewiórka to słodki, mały gryzoń zamieszkujący lasy i parki. Często można ją spotkać w bliskim sąsiedztwie człowieka. Tam występują rośliny, które dają jej schronienie i pozwalają zgromadzić zapasy na zimę. Żywi się głownie orzechami, żołędziami, nasionami drzew liściastych i iglastych oraz korą drzew. Jej dietę urozmaicają owady i larwy a nierzadko również małe pisklęta ptaków i ptasie jaja. Ciekawostką jest fakt, że ten mały gryzoń suszy grzyby na gałęziach drzew a następnie chowa je w swoich zimowych spiżarniach.
Wiewiórki są samotnikami i budują kilka gniazd na swoim terytorium. Zakładają kilkanaście spiżarni, o których często zapominają przyczyniając się tym samym do rozsiewania drzew. Niestety są również szkodnikami, ponieważ podczas zbierania zapasów często niszczą pnie drzew, ogryzając je i dając tym samym możliwość rozwoju pasożytów i grzybów w uszkodzonych drzewach. Nie zapadają w sen zimowy i są bardzo czujne. Ich naturalnymi wrogami są głownie kuny, łasice, borsuki, sowy i lisy.W Polsce wiewiórki są prawnie chronione, ale jest to ochrona częściowa, ponieważ te małe gryzonie wykazują duże zdolności prokreacyjne i bardzo szybko się rozmnażają. Okres ich godów przypada na zimową porę, dokładnie na styczeń. Samica samotnie wychowuje młode, które rodzą się łyse i ślepe. Dopiero po 2 tygodniach pokrywają się pierwszym futerkiem. Jeśli samica matka zginie opiekę nad młodymi może przejąć inna wiewiórka, pod warunkiem, że wiewiórki łączyły stosunki krewniacze. Jeśli w pobliżu nie ma „ciotki” wiewiórki młode zginą.